Şair ve yazarların, genellikle eserlerinin başlarında, özellikle de sebeb-i telif veya hasbihal kısımlarında, seyahat ettikleri yerler ve buralarda karşılaştıkları olaylar, içerisinde bulundukları durumlarla ilgili sıkıntı, endişe, yalnızlık gibi hisler ya da şahsi gözlemlerine dair kendi hayat hikayelerinden izlere rastlamak mümkündür. Bu izlere dair tespitler, kimi zaman kurmaca da olsa yazarların kendi kalemlerinden çıktığı için biyografi yazımı açısından değer taşırlar. Ancak yalnızca bu amaca mahsus kaleme alınan metinler için “ben-anlatısı” teriminin kullanılması gerektiği görüşlerinin yanında bu bakış açısıyla incelenecek yazma kültürü içinde kaleme alınmış neredeyse her eserde, yazarın “ben”ine ait unsurlar bulunabileceği için “ben-anlatısı”nın birer parçası olarak değerlendirilebileceği görüşleri de mevcuttur. Nitekim, Evliya Çelebi’nin Seyahatnâme, Kâtip Çelebi’nin Mizânü’l-Hakk fi İhtiyâri’l-Ehakk, Taşköprülüzâde’nin Eş-Şakâ'iku'n-Nu'mâniyye Fî ‘Ulemâ'id-Devleti'l-‘Osmâniyye ve Âşık Çelebi’nin Meşâ‘irü’ş-Şu‘arâ adlı eserlerinin bu nazarla incelendikleri ve yazarlarının hayat hikayelerinden kesitlerin tespit edildiği görülmektedir. Bu çalışmada, klasik Türk edebiyatının biyografi sahasında, yer verilen şairlerin seçilme ölçütleri ve onların edebî yetkinliklerine dair kaydedilen isabetli görüşleri barındırması açısından en önemli eserlerinden biri olarak kabul edilen Tezkiretü’ş-Şu’arâ ve Tabsıratü'n-Nuzamâ’nın mukaddimesinde müellifi Latîfî’nin “ben”ine dair izler aranmıştır. Bu bakış açısıyla incelenen mukaddimede, Latîfî’nin sıkıntıları, endişeleri, yalnızlığı, dost/ları, eserleri ve edebî kişiliği gibi hayatına dair çeşitli bilgiler tespit edilmiştir.