Bu makale, Behçet Necatigil’in şiirlerinde Tanrı imgesinin hangi bağlamlarda belirdiğini ve şairin Tanrı tasavvurunun gündelik hayatın duyarlık alanı içinde nasıl işlediğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışma, Necatigil’in poetikasını şiirin hayat işi oluşu, dil işçiliği ve çağın biçimi içinde yenilenme ilkeleri üzerinden ele alarak ardından Tanrı imgesini, ev, aile ve kent ekseninde kurulan modern gündelik sahnelerle ilişkilendirerek ele almıştır. Yöntem olarak nitel ve metin merkezli bir yaklaşım benimsenmiştir. İnceleme için şiirler, Necatigil külliyatında Tanrı/Allah adının doğrudan geçtiği ya da Tanrı imgesini dua, ezan, secde, kader–kısmet, vahiy ve Kur’ânî telmihleri içeren metinler arasından seçilmiştir. Dinî telmihlerin ayrıştırılmasında, metin içi işlevi esas alan göstergebilimsel ve bağlam temelli bir okuma benimsenerek her bir telmih, şiirdeki tesellli, hesap, kriz, ölçü gibi işlevine göre sınıflandırılmıştır. İnceleme, Necatigil’in Tanrı imgesini sabit bir teolojik tanım olarak değil insanın kırılganlığını ortaya çıkaran dinamik bir gerilim odağı olarak kurduğunu göstermektedir. Bazı şiirlerde Tanrı, yorgunluk ve korku anlarında son tutamak, gündelik yardım ve merhamet kaynağıdır: Gece Vakti ve İlkteşrin’de başsız bırakmayan bir dayanak, Aile’de Allah’ın beyaz bulutu gibi ev içine çöken bir rahmet iklimi, Yakarış’ta sıcak kanatlar imgesiyle koruyucu yakınlıktır. Buna karşılık Körebe, Tanrı sözünü fânilik hükmüyle bir hakikat makamı olarak kurar. Çember ve Duyuru’da ezan modern hayatın parçalanmış zamanında vicdanı uyaran bir ölçüye dönüşür. Sergi’de göklerin erişilmezliği ve acının faydaya dönüşmemesi, Tanrı ile ilişkiyi krizleştirirken yazı, öznenin aklını ve varlığını bir arada tutan pratik sığınak hâline gelir. Allah’la Dargın şiiri Tanrı’yı bir ilişki yakınlığı olarak düşünür ancak kopuşun sonucu kuşatıcı yalnızlıktır. Sonuç olarak Necatigil’de Tanrı imgesi, yakınlık ile mesafe, teselli ile hesap, anlam ile boşluk arasında salınan modern kent hayatının sıradan sahneleri içinde varoluş sorularını taşıyan çok yönlü bir poetik yapıdır. Necatigil’de Tanrı imgesinin boşluk ile anlam ve yakınlık ile mesafe eksenleri arasında gezen dinamik bir poetik düzen kurduğunu, Tanrı’nın ideolojik bir söylemden çok, gündelik hayatın içinde beliren ve varoluş sorularını taşıyan şiirsel bir mantık olduğu sonucuna ulaşılmıştır.